Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΜΟΥ

Κων/ νος Παλαμάς
Εμείς δε γονατίσαμε σκυφτοί 
τα πόδια να φιλήσουμε του δυνατού, 
σαν τα σκουλήκια που πατεί μας· 
μα για ν' αντισταθή με το σπαθί, 
βρέθηκε σαν πολύ στοχαστική, 
και σαν πολύ ονειρόπλεχτη η ψυχή μας [Παλαμάς]

Malo periculosam libertatem quam quietum servitium (= καλύτερα μια ελευθερία γεμάτη κινδύνους παρά μια ήσυχη σκλαβιά), J. J. Rousseau.


Αυτό που λες της εποχής το πνεύμα
είναι πνεύμα ισχυρών
που καθρεφτίζουν τα σημεία των καιρών.
Αυτό ‘ναι, δυστυχώς, μια τραγωδία!
Κοιτάς και φεύγεις από κει,
βλέπεις μόνον οχετό και κτηνωδία
J.W. Goethe

ή κωμωδία με θέμα την πολιτική.
Μ’ επιχειρήματα σωστά και αξιώματα
που σ’ ανδρεικέλων ταιριάζουνε τα στόματα!
Ποιος λέει τα πράγματα με τ’ όνομα τους;
Οι λίγοι, που κάτι έχουν μυριστεί,
και στης καρδιάς δεν το φυλάξαν τα βάθη,
μα θέλησαν κι ο όχλος να το μάθει,
ξορίστηκαν ή έχουν σταυρωθεί (Goethe, Faust).

Η δύναμη η Βία κι αν είναι μιά ορμή
νικήτρα συχνά, πιο συχνά καταλύτρα,
Ελπίδα και Πίστη και Αγάπη μαζί
κι ανθρώπων κ' εθνών μεγαλώνουν τή φύτρα. [Κωνσταντίνος Παλαμάς]

Δεν ξέρω τι εσύ κι οι άλλοι άνθρωποι σκέφτονται για τούτη τη ζωή. μα εγώ σαν άτομο, καλλιό 'χω να μη ζω παρά να ζω με φόβο από ένα τέτοιο πλάσμα σαν και τον εαυτό μου... Ούτε πέτρινος πύργος, ούτε τοίχοι μπρούτζινοι, ούτε πνιγηρό μπουντρούμι, ούτε σίδερα βαριά μπορούν να περιορίσουν της ψυχής την δύναμη. Η ζωή, όταν την τρων αυτές οι κοσμικές αμπάρες, έχει πάντα την δύναμη να λυτρωθεί. Αν ξέρω τούτο εγώ, ας το ξέρουν κι όλοι οι ανθρώποι, πως όσο μέρος τυραννίας εγώ 'μαι φορτωμένος, μπορώ όταν θέλω να τ'  αποτινάξω [William Shakespeare]. 
"Πιο πολύ θα με διαβάσουνε κείνοι που καταλαβαίνουνε το Ζαρατούστρα μου...Μονάχα η επαύριο θα μου ανήκει. Μερικοί γεννιούνται μεταθανάτιοι.
Πρέπει κανείς να είν'  έντιμος στα πνευματικά πράγματα-σκληρά έντιμος-για ν'  ανεχθεί το πάθος και τον τόνο μου. Πρέπει νάχει μάθει να ζει στα ψηλά βουνά-τα σημερινά ελεεινά φληναφήματα της Πολιτικής και της φιλαυτίας των λαών να τα βλέπει κάτω χαμηλά του. Να μη νοιάζεται, να μη ρωτάει αν η αλήθεια τάχα θα ωφελήσει ή θ'  αποβεί μοιραία. Νάναι πρόθυμος ν' αναμετρηθεί μ'  ερωτήματα που κανείς σήμερα δεν έχει το θάρρος να θέσει. Νάχει το θάρρος για το απαγορευμένο. Νάναι προορισμένος για τον Λαβύρινθο. Νάχει μια πείρα βγαλμένη από εφτά μοναξιές. 
Φρ. Νίτσε

Καινούργια αφτιά για νέα μουσική. Καινούργια μάτια για ό,τι πιο απόμακρο. Καινούργια συνείδηση γι'  αλήθειες ως τα τώρα βουβές. Κι επί πλέον, βούληση για μιαν οικονομία υψηλού ύφους. Νάναι κύριος του ενθουσιασμού του. Να σέβεται, ν'  αγαπάει τον εαυτό του, νάναι απόλυτα ελεύθερος απέναντι του. Μόνο τέτοιοι μπορεί νάναι οι αναγνώστες μου, οι αληθινοί αναγνώστες μου, οι προορισμένοι νάναι αναγνώστες μου! Τι σημασία έχουν οι υπόλοιποι; Οι υπόλοιποι είναι απλώς η Ανθρωπότητα! Και πρέπει κανείς να στέκει υψηλότερα απ'  την Ανθρωπότητα σε Δύναμη, σε Υψηλοφροσύνη-σε Περιφρόνηση" [Φρ. Νίτσε, Πρόλογος στον Αντίχριστο].
Όνομα: Γιώργος.
Πατρώνυμο: Εμμανουήλ.
Επώνυμο: Φραγκούλης.
Επάγγελμα:    Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο.
Δικηγορικός Σύλλογος:    Ηρακλείου.
Διεύθυνση:   Ηράκλειο Κρήτης.
e-mail:    gefragoulis@gmail.com
Τηλ: 2811-757740.
Skype:     g.e.fragoulis [Γιώργος Φραγκούλης]
Αγαπημένος Φιλόσοφος-Δάσκαλος ζωής: Θουκυδίδης.
Σύμβολο:    Τοξότης-Κένταυρος.
Αοιδοί:    Elvis, Andy, Anka, Mireille.
Ποιητές:  ΠαλαμάςΚαβάφης, Goethe, Brecht, Wil. Blake, P. Neruda, Τ. Λειβαδίτης, Φρ. Νίτσε.
Λογοτέχνες:    Φ. Ντοστογιέφσκι, Λιαντίνης, Μ. Γκόρκι, Καζαντζάκης.
Αργυρούπολη, 14-9-16.
Πολιτικοί: Κλεισθένης, Εφιάλτης, Louis BlanquiΜαξ. Ροβεσπιέρος.

       Δίκες που σφράγισαν την σταδιοδρομία μου:


Α) Το 1991 στο Τριμελές Εφετείο Πλημ/ των Κρήτης, με την υπ'  αριθμό 644/ 26-6-1991 απόφαση του πέτυχα την πρώτη-από το 1947!-στην χώρα αθωωτική απόφαση σε (απαράδεκτο) δημοσίευμα που παρομοίαζε τους δικαστές με τους κλέφτες!! Το δημοσίευμα αυτό: "γνωρίζετε ότι ένας ειρηνοδίκης μπορεί να έρθει να κάνει έρευνα στο διαμέρισμα σας όταν έχει κάποια καταγγελία εις βάρος σας; και μάλιστα η έρευνα να γίνει ακόμη και εν απουσία σας; Μην ξαφνιαστείτε λοιπόν όταν αντιληφθείτε παραβίαση της πόρτας σας. Δεν είναι απαραίτητο να έχει μπει μόνο κλέφτης. Μπορεί να έχει περάσει κάποιος πταισματοδίκης". Ερώτηση που υποβλήθηκε από το μέλος κ. Κων/ νο Κούκλη, "πιστεύετε κ. κατηγορούμενε ότι οποιοσδήποτε πολίτης που θα διάβαζε το δημοσίευμα σας, δεν θα σχημάτιζε βάσιμα την εντύπωση ότι οι δικαστές είναι κλέφτες;". Ερώτηση ισοδύναμη εκτελεστικού αποσπάσματος! ΟΛΟΙ οι δικαστές της σύνθεσης αυτής έγιναν Αρεοπαγίτες, το ίδιο και ο Εισαγγελέας (ο κ. Κ. Βομπίρης), οι δυο δε εκ των τριών έγιναν Αντιπρόεδροι του Αρείου Πάγου (οι κ.κ. Δ. Δαλιάνης και Κ. Κούκλης). Πρόεδρος ο Αρεοπαγίτης κ. Γ. Καράμπελας. Από την πρωτόδικη καταδίκη μέχρι την διεξαγωγή στο Εφετείο πέρασαν δέκα μήνες χωρίς να κερδίσω στο διάστημα αυτό ΟΥΔΕΜΙΑ δίκη! Η αιτία ΠΡΟΦΑΝΗΣ!
Β) Με την υπ'  αριθμό 1276/ 17-12-1993 του Τριμελούς Εφετείου Κακ/ των Κρήτης πέτυχα να μετατρέψω μιας υπόθεση ναρκωτικών απειλούμενη με δις ισόβια σε 14 μήνες. Το ποινικό μητρώο του δράστη: μια από Εφταμελές Εφετείο, δυο από πενταμελή εφετεία, μια από Τριμελές Εφετείο, και υπότροπος για ναρκωτικά. Η σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού: Πρόεδρος: Ελευθ. Παπαγιάννης, μέλη Βασ. Κουρκάκης [τακτικός Δικαστής στην πρωτοβάθμια δίκη της Ε.Ο 17 Ν και μετέπειτα Αρεοπαγίτης], Ευτ. Παλαιοκαστρίτης, τότε Πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, μετέπειτα Αρεοπαγίτης.

Γ) Την 19-5-2017 και περί ώρα 13.00 στην αίθουσα του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά συζητήθηκε -με πληρεξούσιο εμένα- αίτηση χορήγησης προσωρινής διαταγής για ρύθμιση κατάστασης, του Αγροτικού Συλλόγου Τυμπακίου κατά του ισχυρότερου επαγγελματικού σωματείου της χώρας, της Πανελλήνιας Ναυτικής Ομοσπονδίας (Π.Ν.Ο), η οποία είχε σαν αποτέλεσμα να λυθεί ο ΝΑΥΤΙΚΟΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ (απεργία κατ'  αυτήν) της νησιωτικής Ελλάδας πριν την συζήτηση της αίτησης!!! Το αποτέλεσμα, φυσικά, ήταν να απορριφθεί η αίτηση αυτή ελλείψει εννόμου συμφέροντος λόγω της λύσης του ΝΑΥΤΙΚΟΥ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ. Σημειωτέον ότι το μόνο σωματείο που έβαλε εναντίον αυτού του πανίσχυρου σωματείου ήταν η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών, με τους χρυσοπληρωμένους Δικηγόρους της, το 2009 σπάζοντας τα μούτρα της! Για περισσότερα εδώ.

Μια μέρα ο Ζαρατούστρας αποκοιμήθηκε κάτω από μια συκιά, επειδή έκανε πολλή ζέστη, και σκέπασε το πρόσωπο του με τα διπλωμένα χέρια του. Μια οχιά τον ζύγωσε και τον δάγκωσε στο μάγουλο, έτσι που ο Ζαρατούστρας φώναξε από πόνο. Όταν τράβηξε το χέρι από το πρόσωπο του, κοίταξε το φίδι. Εκείνο γνώρισε το βλέμμα του Ζαρατούστρα, στράφηκε αδέξια κι ετοιμάστηκε να φύγει. “Όχι, μη φεύγεις!” είπε ο Ζαρατούστρας. “δεν δέχτηκες ακόμη τις ευχαριστίες μου! Με ξύπνησες πάνω στην κατάλληλη στιγμή, γιατί έχω ακόμη πολύ δρόμο να κάνω”. “Έχεις μόνο λίγο δρόμο να κάνεις” είπε λυπημένα η οχιά, “το δηλητήριο μου φέρνει θάνατο”. Ο Ζαρατούστρας χαμογέλασε: “που ακούστηκε ποτέ, ένας δράκοντας να πεθαίνει από το δηλητήριο ενός φιδιού;”, είπε. "Αλλά, πάρε πίσω το δηλητήριο σου! Δεν είσαι αρκετά πλούσια για να το σπαταλάς σε μένα"! Τότε η οχιά έπεσε πάλι πάνω στο λαιμό του κι έγλειψε την πληγή [Φρ. Νίτσε].
Από τη στιγμή που οι δημόσιες υπηρεσίες παύουν να είναι η κύρια απασχόληση των πολιτών, κι αυτοί αρχίζουν ν' αρέσκονται περισσότερο με το να γεμίζουν το πουγγί τους, παρά να ενδιαφέρονται για το άτομο τους, το Κράτος βρίσκεται κιόλας πολύ κοντά στην ερήμωση του. Χρειάζεται να γίνει κάποιος πόλεμος; Οι πολίτες πληρώνουν μισθοφόρους κι αυτοί μένουν στα σπίτια τους. Πρέπει να πάνε στη συνέλευση; Διορίζουν αντιπροσώπους και μένουν στα σπίτια τους. Από αγάπη για το χρήμα και την τεμπελιά, δημιούργησαν στρατιώτες για να υποδουλώσουν την ίδια την πατρίδα τους, κι αντιπροσώπους για να την ξεπουλήσουν.
Είναι η απορρόφησή τους με το εμπόριο και τις βιοτεχνίες, είναι το αχόρταγο συμφέρον του κέρδους, είναι η μαλθακότητα κι η αγάπη για τις ανέσεις, που μεταλλάζουν το νόημα των προσωπικών υπηρεσιών προς την πατρίδα σε χρηματικό. Δίνουν ένα μέρος από τα κέρδη τους για να κερδίσουν περισσότερα με την ησυχία τους. Αλλά δώστε χρήμα και σε λίγο θα χετε αλυσίδεςΗ λέξη αυτή οικονομία, ή χρηματοδότηση είναι λέξη δούλων, και θεωρείται άγνωστη σε μια σωστή πολιτεία. Σ' ένα Κράτος αληθινά ελεύθερο, οι πολίτες κάνουν τα πάντα με τα μπράτσα τους, και τίποτα με το χρήμα. Αντί να πληρώνουν για να εξαιρεθούν από τα καθήκοντα τους, θα "πρεπε να πληρώνουν για να 'χουν την τιμή να τα εκτελούν οι ίδιου. Φυσικά   έχω   ξεφύγει  πολύ   από  τις  αντιλήψεις  που επικρατούν   σήμερα,   αλλά   πιστεύω ότι   η   προσωπική εργασία για το καλό του Κράτους ενοχλεί λιγότερο κι είναι πολύ λιγότερο αντίθετη προς το νόημα της ελευθερίας.
Όσο πιο καλά συγκροτημένο είναι το Κράτος, τόσο πιο πολύ   οι   δημόσιες   υποθέσεις   επικρατούν   πάνω   στις ιδιωτικές στη σκέψη των πολιτών. Υπάρχουν μάλιστα πολύ λιγότερες ιδιωτικές υποθέσεις, γιατί το σύνολο της κοινής επιτυχίας προσφέρει ένα μερίδιο πολύ πιο σημαντικό από εκείνο της ατομικής ευτυχίας, στον κάθε πολίτη, έτσι που δεν έχει ανάγκη ν' αναζητά τρόπους ικανοποίησης της ατομικής του ευτυχίας. Σε μια πολιτεία που διοικείται καλά όλοι βιάζονται να παραστούν στις συνελεύσεις, αλλά κάτω από κακή κυβέρνηση κανένας δεν καταδέχεται να κάνει ούτε  ένα  βήμα  για να  πάει εκεί,  γιατί  κανένας  δεν ενδιαφέρεται για το όσα γίνονται σ' αυτές τις συνελεύσεις, μια που προβλέπουν όλοι ότι η γενική βούληση δεν πρόκειται να επικρατήσει και τελικά αφοσιώνονται στα προσωπικά τους προβλήματα. Οι καλοί νόμοι δημιουργούν τους  καλύτερους, κι οι κακοί δεν οδηγούν παρά σε χειρότερους. Από τη στιγμή που κάποιος θα πει για τις  υποθέσεις του Κράτους: - Τι με νοιάζει εμένα; θα πρέπει να λογαριάζουμε ότι το Κράτος είναι χαμένο
Η εξασθένηση της αγάπης για την πατρίδα, η επικράτηση του ατομικού συμφέροντος, η απεραντοσύνη των Κρατών, οι κατακτήσεις, οι κυβερνητικές αυθαιρεσίες, έφεραν στην επιφάνεια το σύστημα των βουλευτών ή των αντιπροσώπων του λαού μέσα στις συνελεύσεις του έθνους. Αυτοί είναι που σε ορισμένες χώρες τολμούν να ονομάζονται «Τρίτη Τάξη». Έτσι το ατομικό συμφέρον των δυο άλλων τάξεων μπήκε σε πρώτη και δεύτερη σειρά, ενώ το δημόσιο συμφέρον μένει μόνο στην τρίτη (ΣτΜ: Υπενθυμίζουμε ότι οι άλλες δυο τάξεις είναι οι ευγενείς κι ο κλήρος).
Η λαϊκή κυριαρχία ωστόσο δε μπορεί ίσως να εκπροσωπηθεί, για τον ίδιο λόγο που δε μπορεί και ν' αλλοτριωθεί. Στηρίζεται ουσιαστικά στη γενική βούληση, κι η βούληση δεν αντιπροσωπεύεται, - είτε είναι η ίδια, ή μια άλλη, δεν υπάρχει εδώ μέση κατάσταση. Οι βουλευτές δεν είναι λοιπόν κι ούτε μπορούν να είναι εκπρόσωποι της λαϊκής κυριαρχίας, είναι απλά οι φορείς των εντολών της. Δε μπορούν ν' αποφασίζουν οριστικά για τίποτα. Ο κάθε νόμος που ο λαός προσωπικά δεν έχει επικυρώσει θεωρείται άκυρος, δεν είναι καθόλου νόμος. Ο αγγλικός λαός πιστεύει ότι είναι ελεύθερος, αλλά ξεγελιέται πολύ, γιατί ελεύθερος είναι μόνο στη διάρκεια της εκλογής των μελών του κοινοβουλίου. Από τη στιγμή όμως που θα εκλέξει αυτούς τους αντιπροσώπους, γίνεται σκλάβος, δεν είναι τίποτα. Σ' αυτές τις σύντομες στιγμές της ελευθερίας του, η χρήση της ελευθερίας που κάνει αξίζει στ' αλήθεια να την χάσει.
J.J. Rousseau
Η ιδέα αυτή περί αντιπροσώπων είναι σύγχρονη: μας έρχεται από τη φεουδαρχική κυβέρνηση,-απ' αυτήν την ανόητη κι άδικη κυβέρνηση, όπου το ανθρώπινο είδος υποβαθμίζεται, κι όπου το όνομα του ανθρώπου ατιμάζεται. Στις αρχαίες δημοκρατίες κι ακόμη στις μοναρχίες ο λαός δεν είχε ποτέ αντιπροσώπους. Δεν ήξεραν καν τι θα πει αυτή η λέξη. Είναι πολύ παράξενο το πώς η Ρώμη που οι δήμαρχοι θεωρούνταν ιερά πρόσωπα, δεν φαντάστηκαν ποτέ ότι θα μπορούσαν να σφετεριστούν τις δικαιοδοσίες του λαού, κι ανάμεσα σ' ένα τόσο μεγάλο πλήθος δεν επιχείρησαν ποτέ να παραβιάσουν με το κύρος τους, ούτε ένα από τα δημοψηφίσματα (ΣτΜ: Οι δήμαρχοι σαν θεσμός πρωτοεμφανίστηκαν στη Ρώμη το 471 πΧ κι εκλέγονταν σε ιδιαίτερες συνελεύσεις του λαού, δηλαδή των πληβείων. Ενα από τα έργα των δημάρχων ήταν να παρεμποδίζουν τις αυθαιρεσίες των υπάτων και των πατρικίων. Τα δημοψηφίσματα αρχικά ήταν ψηφοφορίες από μέρους των πληβείων για νόμους που ίσχυαν μόνο γι' αυτούς. Αργότερα, γύρω στα 289 πΧ, υποχρεώθηκαν κι οι πατρίκιοι να παίρνουν μέρος στα δημοψηφίσματα και να αναγνωρίζουν τους νόμους που ψηφίζονταν κατ' αυτό τον τρόπο).
Μπορούμε ωστόσο να κρίνουμε τις δυσκολίες που συχνά προκαλούνταν εξαιτίας του πλήθους, απ' αυτό που συνέβηκε την εποχή των Γράκχων, όταν ένα μέρος των πολιτών ψήφιζαν πάνω από τις στέγες των σπιτιών τους (ΣτΜ: Από φόβο να πάνε στις συνελεύσεις εξαιτίας των ταραχών που έφταναν ακόμη και σε δολοφονίες).
Εκεί όπου η δικαιοσύνη κι η ελευθερία είναι το κάθε τι, τα μειονεκτήματα δεν λογαριάζονται. Στο σοφό εκείνο ρωμαϊκό λαό όλα είχαν υπολογιστεί με το σωστό μέτρο, -άφηνε τους ραβδούχους του να κάνουν αυτά που δεν τολμούσαν να επιχειρήσουν οι δήμαρχοι του και δεν φοβούνταν μη τυχόν οι ραβδούχοι θελήσουν να εμφανιστούν σαν αντιπρόσωποι του λαού.
Για να εξηγήσουμε ωστόσο το πώς καμιά φορά οι δήμαρχοι έφταναν να αντιπροσωπεύουν το λαό, είναι αρκετό να κατανοήσουμε το πώς η κυβέρνηση εκπροσωπεί τη λαϊκή κυριαρχία. Από τη στιγμή που οι νόμοι εκφράζουν τη γενική βούληση, γίνεται ξεκάθαρο ότι μέσ' από τη νομοθετική εξουσία ο λαός δε μπορεί ν' αντιπροσωπευτεί προκειμένου να την ασκήσει. Αλλά μπορεί και πρέπει να εκπροσωπείται στην άσκηση της εκτελεστικής εξουσίας, που δεν είναι παρά η εφαρμογή στην πράξη της δύναμης των νόμων. Αυτό μας φανερώνει πως αν εξετάσουμε σωστά τα πράγματα θα δούμε ότι πολύ λίγα έθνη έχουν νόμους. Όπως και να' χει όμως το πράγμα το σίγουρο είναι πως οι δήμαρχοι μια που δεν είχαν κανένα ρόλο να παίξουν στην άσκηση της εκτελεστικής εξουσίας, δε μπορούσαν ποτέ ν' αντιπροσωπεύουν το ρωμαϊκό λαό με το δικαίωμα του αξιώματος τους, αλλά μόνο αν σφετερίζονταν τις δικαιοδοσίες της Συγκλήτου.
Στους αρχαίους Έλληνες όπου όλος ο λαός έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει, έμενε μόνιμα συγκεντρωμένος στο δήμο. Βέβαια οι Έλληνες ζούσαν κάτω από ήπιες κλιματολογικές συνθήκες, δεν τους ενδιέφερε καθόλου το χρήμα κι οι δούλοι έκαναν όλες τις εργασίες, ενώ η πιο μεγάλη απασχόληση του λαού ήταν η συντήρηση της ελευθερίας του.
Εμείς όμως καθώς δεν έχουμε τα ίδια πλεονεκτήματα, πώς θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε τα ίδια δικαιώματα; Ζούμε κάτω από πιο σκληρές κλιματολογικές συνθήκες που μας δημιουργούν περισσότερες ανάγκες (ΣτΜ: Το να υιοθετούμε στις ψυχρές χώρες την πολυτέλεια και τη μαλθακότητα των Ανατολικών, είναι σαν να θέλουμε να φορέσουμε και τις αλυσίδες της σκλαβιάς τους. Είναι σαν να θέλουμε να δεθούμε μ' αυτές πιο σφιχτά ακόμη κι από κείνους), έξη μήνες το χρόνο δεν θα μπορούσε κανένας να μείνει στις δημόσιες πλατείες, κι η δύσκολη ομιλία μας, ο χοντροκομμένος λόγος μας, δεν θα μπορούσε ν' ακουστεί στο ύπαιθρο. Ολ' αυτά μας κάνουν να ενδιαφερόμαστε περισσότερο για τα κέρδη, παρά για την ελευθερία μας. Και δε φοβόμαστε τόσο τη σκλαβιά, όσο τη φτώχεια.
Μα πώς λοιπόν; Η ελευθερία πρέπει να συντηρηθεί μόνο με την απειλή της σκλαβιάς; Ίσως. Τα δυο άκρα αγγίζονται πολλές φορές. Κάθε τι που είναι έξω από τη Φύση έχει τα μειονεκτήματα του, κι οι πολιτισμένες κοινωνίες έχουν περισσότερα μειονεκτήματα απ' όποιες άλλες. Υπάρχουν άλλωστε κάποιες δύσκολες περιστάσεις, όπου δε μπορούμε να διατηρήσουμε την ελευθερία μας παρά σε βάρος της ελευθερίας του άλλου, κι όπου οι πολίτες δε μπορούν να είναι απόλυτα ελεύθεροι, όσο οι δούλοι δεν είναι εξαιρετικά δούλοι. Αυτή ήταν η κατάσταση που επικρατούσε στη Σπάρτη. Όσο για σας, σύγχρονοι λαοί, δεν έχετε διόλου δούλους, μα είσαστε δούλοι οι ίδιοι. Πληρώνετε την απελευθέρωση των δούλων με τη δική σας ελευθερία. Μάταια καυχιόσαστε γι' αυτή την ανωτερότητα σας, γιατί εγώ βλέπω σ' αυτήν περισσότερη δειλία παρά ανθρωπισμό.
Δεν εννοώ καθόλου μ' όλ' αυτά, ότι θα ' πρεπε να έχουμε σκλάβους, ούτε ότι η κατάσταση της δουλείας είναι νόμιμη, αφού μέχρι τώρα έχω κιόλας αποδείξει το αντίθετο. Αναφέρω μόνο τους λόγους που κάνουν τους σύγχρονους λαούς να πιστεύουν ότι είναι ελεύθεροι έχοντας αντιπροσώπους, και για ποιο λόγο οι αρχαίοι λαοί δεν είχαν.
Έχοντας εξετάσει ολ' αυτά δεν βλέπω για ποιο λόγο στην εποχή μας ο κυρίαρχος λαός δεν θα μπορούσε να συνεχίσει την άσκηση των δικαιωμάτων του, ακόμη κι αν η πολιτεία δεν είναι πολύ μικρή. Αλλά αν είναι πολύ μικρή, πρέπει να υποταχτεί; Όχι. [J.J. Rousseau, περί Βουλευτών ή Αντιπροσώπων. Από το Κοινωνικό Συμβόλαιο].

Στόχος της συνταγματικής κυβέρνησης είναι η διατήρηση της Λαϊκής Πολιτείας. Στόχος της επαναστατικής κυβέρνησης είναι η θεμελίωση της Λαϊκής Πολιτείας.
Επανάσταση είναι ο πόλεμος της ελευθερίας ενάντια στου εχθρούς της. Σύνταγμα είναι το καθεστώς της νικήτριας και ειρηνεμένης ελευθερίας.
Η επαναστατική κυβέρνηση χρειάζεται μια έκτακτη δραστηριότητα, επειδή ακριβώς βρίσκεται σε πόλεμο. Υπάγεται σε κανόνες λιγότερο ομοιόμορφους και αυστηρούς, επειδή οι περιστάσεις στις οποίες βρίσκεται είναι θυελλώδεις και ρευστές, και πάνω απ' όλα επειδή είναι αναγκασμένη να χρησιμοποιεί αδιάκοπα νέους και πρόχειρους πόρους, για νέους και πιεστικούς κινδύνους.
Η συνταγματική κυβέρνηση ασχολείται κυρίως με την αστική ελευθερία, ενώ η επαναστατική κυβέρνηση με την δημόσια ελευθερία. Στο συνταγματικό καθεστώς, σχεδόν επαρκεί η προστασία των ατόμων ενάντια στις καταχρήσεις της δημόσιας εξουσίας. Στο επαναστατικό καθεστώς, η δημόσια εξουσία είναι υποχρεωμένη να υπερασπιστεί τον εαυτό της ενάντια σε όλες τις φατρίες που της επιτίθενται.
Η επαναστατική κυβέρνηση οφείλει στους καλούς πολίτες την προστασία του έθνους. Στους εχθρούς του λαού χρωστάει τον θάνατο…
Οι ναοί των θεών δεν είναι καμωμένοι για να λειτουργούν ως άσυλο για τις ιεροσυλίες που τους ατιμάζουν. Ούτε και το σύνταγμα, για να προστατεύει τις σκευωρίες των τυράννων που επιδιώκουν την καταστροφή του.
Αν η επαναστατική κυβέρνηση οφείλει να είναι πιο δραστήρια στην πορεία της, και πιο ελεύθερη στις κινήσεις της, απ' ό,τι η κανονική κυβέρνηση, είναι άραγε γι' αυτό τον λόγο λιγότερο δίκαιη και νόμιμη; Όχι. Στηρίζεται στον ιερότερο απ' όλους τους νόμους: την σωτηρία του λαού. Στον πιο απαράβατο απ' όλους τους τίτλους: την ανάγκη.
Μ. Ροβεσπιέρος
Η επαναστατική κυβέρνηση έχει τους δικούς της κανόνες, που όλοι τους αντλούνται από την δικαιοσύνη και την δημόσια τάξη. Δεν έχει τίποτα κοινό με την αναρχία ή την αταξία. Αντιθέτως, στόχος της είναι να τις εξαλείψει, για να ανεγείρει και να εδραιώσει το βασίλειο των νόμων. Δεν έχει τίποτα κοινό με την αυθαιρεσία Δεν πρέπει να την καθοδηγούν τα επιμέρους πάθη, αλλά το δημόσιο συμφέρον.
Πρέπει να πλησιάσει τις κανονικές και γενικές αρχές, κάθε φορά που αυτές μπορούν να εφαρμοστούν με ακρίβεια, δίχως να υπονομευθεί η δημόσια ελευθερία. Μέτρο της ισχύος της πρέπει να είναι το θράσος και η δολιοτητα των συνωμοτών. Όσο πιο τρομερή είναι απέναντι στους φαύλους, τόσο πιο ευμενής πρέπει να είναι απέναντι στους άξιους. Όσο πιο πολύ οι περιστάσεις τής επιβάλλουν μια αναγκαία αυστηρότητα, τόσο περισσότερο πρέπει να απέχει από μέτρα που παρενοχλούν αχρείαστα την ελευθερία και που προσβάλλουν τα ιδιωτικά συμφέροντα, δίχως να προσφέρουν κανένα δημόσιο όφελος…
Προπάντων θέλει προσοχή να μην σκοτώσουμε τον πατριωτισμό στην προσπάθεια μας να τον γιατρέψουμε.
Ο πατριωτισμός είναι από την φύση του φλογερός. Ποιος μπορεί να αγαπά ψυχρά την πατρίδα; Είναι χαρακτηριστικό ιδιαίτερα των απλών ανθρώπων, που λίγο ικανοί είναι να υπολογίσουν τις πολιτικές συνέπειες μιας ενέργειας μελετώντας τα κίνητρα της. Ποιος είναι αυτός ο πατριώτης, έστω ο πεφωτισμένος, που δεν πλανήθηκε ποτέ; Ε, αν δεχτούμε ότι υπάρχουν καλόπιστοι ενδοτικοί και δειλοί, γιατί να μην υπάρχουν καλόπιστοι πατριώτες, που παρασύροναι κάποιες φορές από ένα αξιέπαινο συναίσθημα; Αν λοιπόν θεωρούσαμε ως εγκληματίες όλους εκείνους που, στο επαναστατικό κίνημα, υπερέβησαν την γραμμή που οριοθέτησε η φρόνηση, τότε θα προγράφαμε όχι μονάχα τους κακούς πολίτες, αλλά και τους φυσικούς φίλους της ελευθερίας, τους δικούς σας φίλους και τα στηρίγματα της Λαϊκής Πολιτείας. Οι επιδέξιοι απεσταλμένοι της τυραννίας, αφού τους ξεγέλασαν, θα γίνονταν κατήγοροι τους και ενδεχομένως δικαστές τους [Μαξιμιαλιανός Ροβεσπιέρος, για τις αρχές της επαναστατικής κυβέρνησης. Αποσπάσματα. Ολόκληρη η ανάρτηση εδώ].

Περί μεν θεών ουκ έχω ειδέναι, ουθ΄ ως εισίν ούθ΄ ως ουκ εισίν ούθ΄ οποίοι τινες ιδέαν. Πολλά γαρ τα κωλύοντα ειδέναι η τ΄ αδηλότης και βραχύς ων ο βίος του ανθρώπου.
Μετάφραση.
Σχετικά με τους θεούς δε μπορώ να γνωρίζω ούτε ότι υπάρχουν, ούτε ότι δεν υπάρχουν, ούτε πως είναι στη μορφή. Είναι πολλά εκείνα που εμποδίζουν τη γνώση, τόσο η αβεβαιότητα, όσο και η συντομία της ανθρώπινης ζωής (Πρωταγόρας).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...